Jak Makbet zareagował na śmierć żony - Lady Makbet?
Śmierć Lady Makbet wywołuje u tytułowego bohatera zaskakującą obojętność, która staje się punktem wyjścia do głębokiej refleksji nad sensem ludzkiego istnienia. Zamiast rozpaczać po stracie żony, władca wygłasza słynny monolog o życiu jako teatrze iluzji i opowieści głupca. Chwilę później dociera do niego wieść o poruszającym się Lesie Birnam, co ostatecznie grzebie jego nadzieje i popycha do samobójczej walki.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Koniec złudzeń i emocjonalny chłód
Kiedy SeytonOsobisty sługa i zbrojmistrz Makbeta, jeden z nielicznych, którzy pozostali u jego boku do samego końca. przynosi wiadomość o samobójczej śmierci królowej, reakcja Makbeta jest daleka od oczekiwanej. Zamiast szoku, łez czy rozpaczy, władca wykazuje niemal całkowitą obojętność. Stwierdza jedynie, że jego żona i tak musiałaby kiedyś umrzeć. Ten chłód emocjonalny doskonale pokazuje, jak bardzo zbrodnie i paranoja zniszczyły jego psychikę. Makbet stoi na granicy absolutnej rezygnacji. Jest śmiertelnie zmęczony ciągiem tragicznych wydarzeń, które sam zapoczątkował.
Życie jako opowieść idioty
Informacja o stracie żony staje się impulsem do gorzkich, nihilistycznych rozważań. Władca wypowiada słowa, które przeszły do historii literatury jako jedno z najtrafniejszych podsumowań kruchości ludzkiego losu. Życie jawi mu się wyłącznie jako pozbawiony znaczenia, absurdalny epizod.
To życie tylko cieniem jest przelotnym,
Nędznym aktorem, co przez swą godzinę
Na scenie świata pawi się i puszy,
I milknie potem; to opowiadana
Z krzykiem i furią powieść przez idiotę,
Nic nie znacząca.
Wypowiedź Makbeta to klasyczny przykład toposu theatrum mundi (świata jako teatru). Szekspir często sięgał po ten motyw, ukazując ludzi jako marionetki lub marnych aktorów odgrywających z góry narzucone role, na których finał nie mają żadnego wpływu.
Ostatnia walka z honorem
Bezpośrednio po tym monologu na scenę wbiega posłaniec. Przynosi druzgocącą wieść: Las BirnamZgodnie z przepowiednią czarownic, Makbet miał pozostać bezpieczny, dopóki ten las nie podejdzie pod zamek Dunsinane. zaczął się poruszać w stronę zamku. To ostatecznie łamie iluzję bezpieczeństwa, w którą wierzył tyran. Makbet uświadamia sobie, że przepowiednie czarownic były dwuznaczne i zwodnicze.
W tym momencie król godzi się ze swoim fatalnym położeniem. Odrzuca strach, odzyskuje dawną żołnierską determinację i wybiera śmierć z bronią w ręku, rzucając wyzwanie nadciągającym wojskom angielskim.
Uciekać, zostać, sprawy mej nie zmienia.
Już mnie zaczyna światło trudzić słońca,
I chciałbym świata doczekać się końca.
Uderzcie w dzwony! Wichrze, wiej ruinę!
Jak mąż w przyłbicy i z orężem zginę!