Charakterystyka Laury
Laura to pierwsza miłość tytułowego bohatera dramatu Juliusza Słowackiego, która pojawia się w pierwszym akcie utworu. Starsza od Kordiana wdowa twardo stąpa po ziemi, odrzucając jego egzaltowane wyznania. Jej racjonalna postawa i ostateczna odmowa stają się bezpośrednim impulsem do samobójczej próby młodzieńca.
Autor: Małgorzata Haze
Czas czytania: 3 min
Wizytówka bohatera
- Kim jest: pierwsza miłość Kordiana, starsza od niego wdowa.
- Rola w utworze: katalizator tragicznych wydarzeń z pierwszego aktu; jej odrzucenie popycha bohatera do próby samobójczej.
- Status społeczny: zamożna szlachcianka, mieszkająca w wiejskim dworku pod Warszawą.
Wygląd i cechy zewnętrzne
Juliusz Słowacki nie poświęca uwagi detalom fizycznym Laury. Wiemy jedynie, że jest piękną kobietą, która całkowicie obezwładnia zmysły piętnastoletniego Kordiana. Jej uroda działa na wyobraźnię chłopca niczym estetyczny bodziec, idealnie wpisując się w jego poetyckie wizje. Zamiast szczegółowego portretu malarskiego, autor skupia się na jej sposobie bycia. Laura porusza się i mówi ze spokojem, który zdradza duże życiowe doświadczenie.
Portret psychologiczny
Dojrzałość i trzeźwość umysłu
Laura jest wdową. Ten fakt daje jej bagaż doświadczeń, którego całkowicie brakuje piętnastoletniemu Kordianowi. Kiedy chłopak wyznaje jej miłość w egzaltowanych słowach, kobieta nie daje się ponieść emocjom. Słucha go uważnie, ale odpowiada bez złudzeń. Jej reakcja jest chłodna i niezwykle rzeczowa. Taka postawa stanowi całkowite zaprzeczenie romantycznego wzorca miłościKoncepcja uczucia idealnego, duchowego i często z góry skazanego na tragiczny finał, popularna w literaturze XIX wieku..
Dystans wobec poetyckich uniesień
Kordian przemawia językiem poezji. Mówi o gwiazdach, jesiennych liściach i wiecznym uczuciu. Laura traktuje te metafory z wyraźnym pobłażaniem. Rozumie młodzieńczą gorączkę, ale wie, że chłopak kocha raczej własne wyobrażenie o miłości niż ją samą.
„Ty masz talent... czytasz w każdym drzewie, w każdej chmurze...”
Tymi słowami z lekką ironią sprowadza jego kosmiczny ból do poziomu poetyckiej pozy. Kobieta twardo stąpa po ziemi i nie zamierza brać udziału w tym teatrze.
Postawa Kordiana w pierwszym akcie to klasyczny przykład WeltschmerzuZ niemieckiego "ból istnienia"; poczucie bezcelowości życia, melancholia i apatia charakterystyczne dla bohaterów romantycznych.. Laura jako osoba dojrzała doskonale diagnozuje ten stan, widząc w nim raczej chorobę wieku dorastania niż prawdziwe, głębokie uczucie.
Szczerość zamiast okrucieństwa
Odmowa Laury pozbawiona jest złośliwości. Kobieta nie drwi z Kordiana. Nie upokarza go w żaden sposób. Po prostu mówi mu prawdę, nie dając fałszywych nadziei. Paradoksalnie, ta brutalna szczerość boli chłopaka bardziej niż jawna pogarda. Kordian nie ma podstaw, by jej nienawidzić. Zostaje z ogromnym bólem, którego nie może obrócić w gniew przeciwko ukochanej.
Ocena postaci
Uważam, że Laura to jedna z najbardziej racjonalnych postaci w całym dramacie Słowackiego. Pełni funkcję lustra, w którym bezlitośnie odbija się niedojrzałość i egzaltacja głównego bohatera. Moim zdaniem jej postawa jest całkowicie zrozumiała. Jako dorosła kobieta z przeszłością nie mogła traktować poważnie poetyckich tyrad zagubionego nastolatka. Dla współczesnego czytelnika Laura jawi się jako głos zdrowego rozsądku w świecie zdominowanym przez romantyczny irracjonalizmPrzekonanie, że świat należy poznawać za pomocą intuicji, uczuć i wiary, a nie rozumu.. Jej zniknięcie z fabuły po pierwszym akcie jest symboliczne. Świat realny ustępuje miejsca wielkiej historii i spiskom, do których ona po prostu nie pasuje.