Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Zwaśnieni Przybyszewscy pogodzili się w 1901 roku w Warszawie.
Koniec związku słynnej pary był tak samo dramatyczny, jak i całe ich wspólne życie. Piękna i elektryzująca osobowością Dagny zginęła w Tyflisie, zastrzelona przez młodego wielbiciela, milionera Władysława Emeryka, zaś Przybyszewski i Kasprowiczowa zamieszkali w Warszawie.

W tym czasie pisarz często wyjeżdżał do Rosji, gdzie cieszył się dużą popularnością. Razem z zespołem aktorskim wystawiającym jego dramaty, podróżował po Petersburgu, Kijowie i Odessie. Gdy w 1905 roku wybuchła rewolucja, pisarz postanowił wraz z Jadwigą przeprowadzić się do bezpieczniejszego Torunia. Od lat borykający się z chorobą alkoholową, wykorzystał ten moment, by poddać się kuracji odwykowej (ten problem nękał go jednak z przerwami już do końca życia) oraz sfinalizować rozwód Jadwigi i Jana Kasprowiczów.
Przybyszewski poślubił Jadwigę 11 kwietnia 1905 roku w rodzinnym Inowrocławiu.

Rok później szczęśliwi, świeżo upieczeni małżonkowie wyjechali do kolejnego ośrodka europejskiej cyganerii – Monachium. Fundusze na przeprowadzkę i kosztowną podróż zdobyli dzięki sprzedaży rękopisu Ślubów, słynnego dzieła twórcy.

Lata spędzone w Niemczech były lepsze i gorsze, wszystko było uzależnione od zawartości portfela, który coraz częściej był raczej pusty, niż wypchany. Fakt ten był spowodowany tym, że podczas wojny znacznie spadło zapotrzebowanie na literaturę. Ludzie byli zaprzątnięci doniesieniami z frontu, organizowaniem zaopatrzenia czy zdobywaniem leków. Nie mieli ani czasu, ani ochoty uciekać w fikcję literacką. Dzieła Przybyszewskiego były bardzo rzadko drukowane, nie zapraszano go na żadne spotkania czy odczyty.

Aby się utrzymać, Stanisław postanowił wykorzystać swój talent na potrzeby propagandy. Zaczął pisać agitacyjne broszury wojenne, wolny czas poświęcając także na przygotowywanie kolejnych numerów ekspresjonistycznego pisma "Zdrój", ukazującego się w Wielkopolsce, którego był „zamiejscowym” współredaktorem. Nie bez powodów nazywa się go inicjatorem polskiego ekspresjonizmu (Ekspresjonizm, Słowacki i Genezis z Ducha, 1918).

Po zakończeniu wojny na krótko zamieszkał w Czechach, by w 1919 roku powrócić do Polski. Najpierw osiedlił się w Poznaniu, gdzie bezskutecznie, acz wytrwale ubiegał się o stanowisko kierownika literackiego teatru. Kolejne odmowy motywowano przeszłością Przybyszewskiego (epizod z broszurami politycznymi). Aby zapewnić sobie podstawowe utrzymanie (o los dzieci się nie troszczył), w latach 1919-1920 pracował w tamtejszej Dyrekcji Poczt i Telegrafów.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 - 


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij




  Dowiedz się więcej
1  Teksty krytycznoliterackie
2  Liryka
3  Modernizm