Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Wszystkie sztuki:
- Moliera (np. Skąpiec; Świętoszek),
- Pierre Corneille'a (np. Cyd),
- Pierre Beaumarchais'go (Cyrulik sewilski, Wesele Figara),
- Woltera (np. Kandyd, czyli optymizm),
- Kartezjusza (np. Eseje filozoficzne; Rozprawa o metodzie),
- Pascala (np. Myśli; Prowincjałki),

część wierszy:
- Verlaine'a (Elegie),
- Monteskiusza (m.in. Listy perskie),
- Kubusia Fatalistę i jego Pana Diderota,
- Michel de Montaigne'a (Próby),
- François Rabelais'go (Gargantua i Pantagruel),
- Wyznania Rousseau,
- Ojca Goriot Balzaka,
- W poszukiwaniu straconego czasu Prousta,
- Stendhala (m.in. Czerwone i czarne, Pustelnię parmeńską),
- Musseta,
- Flauberta (Pani Bovary, Salammbo),
- Gide'a,
- François-René de Chateaubrianda,
- Pierre Choderlos de Laclosa (np. Niebezpieczne związki).

Ciekawą opinię na temat wartości tłumaczeń Boya ma Tomasz Stróżyński, autor książki Pracowite błazeństwo. O przekładach Tadeusza Żeleńskiego (Boya):
Książką niechlujną i sprośną tak, że najśmielsze nowele Boccaccia są wobec niej ideałem czystości, uraczył nas Boy w swoim ordynarnym przekładzie. Ordynarnym – nie możemy cofnąć tego słowa. Tłumaczył bowiem polszczyzną XVI w. istotnie wdzięczną i poprawną, dopóki nie natrafił na jakiś termin skatologiczny. Lecz wtedy, wbrew nawet prawdzie historyczno – językowej, pomagał sobie najbardziej wstrętnymi nowotworami, pomagał zuchwale, by uwypuklić pornografię brantomową.
(w: "Akcent" numer 2–3, 1991).

Prócz przekładów, napisał wiele interesujących i ważnych książek. Wszystkie wstępy, popełnione do utworów, które tłumaczył, zostały wydane w trzech tomach pod tytułem Mózg i płeć i są niezastąpioną lekturą dla studentów literatury francuskiej (tak samo jak dzieła zebrane wydane po wojnie w serii PIW-u pod redakcją Henryka Markiewicza, a zatytułowane Antologia literatury francuskiej). On sam zdawał sobie sprawę nie tylko z ogromnego artystycznego poziomu literatury francuskiej, lecz także odnosił się do niej ze zdrowym dystansem:
Pisarz francuski to dla wielu blagier, dla którego nie ma nic świętego, który ze wszystkiego się śmieje i mówi sprośności.(...) Skoro przeznaczeniem naszym jest poznawać Francję z owej śmiejącej strony, nauczmyż się bodaj rozumieć ten francuski uśmiech. Wieki nieprzerwanej pracy i kultury są poza tym uśmiechem. Trzeba było zdeptać we wszystkich kierunkach wszystkie ścieżki, wszystkie dziedziny ducha, aby w świecie myśli stworzyć sobie ogródek intelektualnej zabawy, aby skrót mądrości pokoleń umieć podawać w żartobliwej formie
(Pisma, tom 14, s.41)


strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 - 

Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij




dla: Kulturalna Polska klp.pl

  Dowiedz się więcej
1  Polska w latach 1890-1918
2  Przełom antypozytywistyczny – spór pokoleń
3  Znaczenie Młodej Polski



Streszczenia książek
Tagi: