Motyw podróży

Podróż to jeden z najstarszych i najbardziej uniwersalnych motywów w kulturze, nierozerwalnie związany z figurą homo viatorZ łaciny "człowiek wędrowiec"; topos literacki przedstawiający ludzkie życie jako ciągłą podróż, a człowieka jako pielgrzyma poszukującego celu i sensu istnienia.. Wywodzi się z antycznych eposów, mitologii oraz tekstów biblijnych, gdzie przemieszczanie się w przestrzeni zawsze niosło ze sobą głębsze znaczenie symboliczne. Wędrówka może przyjmować formę fizycznego pokonywania odległości, ale równie często staje się metaforą ludzkiego życia, duchowego dojrzewania, ucieczki przed własnymi demonami lub poszukiwania tożsamości. Niezależnie od epoki, motyw ten powraca, odzwierciedlając naturalną potrzebę odkrywania nieznanego oraz konfrontacji z innością, która ostatecznie prowadzi do lepszego poznania samego siebie i otaczającego świata.

Wędrówka jako archetyp ludzkiego losu

Traktowanie życia jako drogi to fundament europejskiej wyobraźni. Bohaterowie przemierzają świat nie tylko po to, by dotrzeć do celu, ale by wypełnić swoje przeznaczenie, zmagając się z przeciwnościami losu, które weryfikują ich postawy i kształtują charakter.

Odyseja - Homer stworzył w swoim eposieGłówny gatunek epiki starożytnej; rozbudowany utwór wierszowany ukazujący losy bohaterów na tle przełomowych wydarzeń historycznych lub mitycznych. archetyp podróżnika i tułacza. Dziesięcioletnia podróż króla Itaki spod Troi do ojczyzny stała się w kulturze synonimem upartej, niebezpiecznej wędrówki, pełnej pokus i śmiertelnych zagrożeń. Odyseusz, przemierzając fantastyczne i realne krainy basenu Morza Śródziemnego, zdobywa mądrość życiową, a jego powrót do domu symbolizuje dążenie do stabilizacji i wierność własnym korzeniom.

Biblia - Księga Wyjścia ukazuje czterdziestoletnią tułaczkę Izraelitów po pustyni jako proces oczyszczenia i formowania narodu wybranego. Podróż z niewoli egipskiej do Ziemi ObiecanejW tradycji biblijnej Kanaan, kraina obiecana przez Boga Abrahamowi i jego potomkom; metaforycznie: upragniony cel, miejsce szczęśliwości. jest trudną próbą wiary, podczas której Bóg przekazuje Mojżeszowi Dekalog. W Nowym Testamencie motyw ten realizuje się w wędrownym nauczaniu Chrystusa oraz misyjnych podróżach apostołów.

Ulisses - James Joyce ukazuje zaledwie dwudziestoczterogodzinną wędrówkę Leopolda Blooma po Dublinie. Powieść jest modernistyczną trawestacją dzieła Homera. Podróż akwizytora staje się pretekstem do ukazania ludzkich obsesji, lęków i skojarzeń za pomocą techniki strumienia świadomościTechnika narracyjna polegająca na bezpośrednim, często chaotycznym zapisie myśli, wrażeń i skojarzeń przepływających przez umysł bohatera., czyniąc z banalnego spaceru epicką wyprawę w głąb ludzkiej psychiki.

Proces - Franz Kafka przedstawia historię Józefa K., który błądzi po absurdalnym, przypominającym labirynt gmachu sądu. Jego wędrówka w poszukiwaniu informacji o wytoczonym mu procesie ma charakter paraboliUtwór narracyjny, w którym przedstawione postacie i zdarzenia nie są ważne same w sobie, lecz służą przekazaniu uniwersalnych prawd moralnych lub filozoficznych. – odzwierciedla zagubienie współczesnego człowieka w niezrozumiałym świecie, w którym cel drogi pozostaje nieosiągalny.

Mit Syzyfa - Albert Camus w swoim eseju filozoficznym interpretuje ludzkie życie jako wędrówkę podejmowaną nie z własnej woli. Skazani na istnienie, wtaczamy swój głaz na szczyt góry, wiedząc o absurdzie tego wysiłku. Droga przez życie nie daje możliwości powrotu do punktu wyjścia, a człowiek musi odnaleźć sens w samym akcie zmagania się z losem.

Para butów (malarstwo; Vincent van Gogh) - Obraz przedstawiający zniszczone, znoszone chłopskie buty staje się wizualną metaforą trudów ludzkiej egzystencji. Zniszczone obuwie opowiada historię ciężkiej, wyczerpującej drogi, jaką człowiek musi przebyć w swoim życiu, naznaczonym pracą i cierpieniem.

Podróż w zaświaty i przestrzeń metafizyczna

Zejście do krainy zmarłych lub wędrówka przez wymiary wykraczające poza ziemską rzeczywistość to motyw pozwalający twórcom na ukazanie ostatecznych konsekwencji ludzkich czynów oraz zgłębienie tajemnic dotyczących śmierci i tego, co po niej następuje.

Boska Komedia - Dante Alighieri kreśli monumentalną wizję wędrówki przez Piekło, Czyściec i Raj. Poeta, będący zarazem narratorem i głównym bohaterem, prowadzony przez Wergiliusza i Beatrycze, odbywa podróż duchową. Dzieło ukazuje drogę człowieka od upadku i pogrążenia w grzechu, poprzez bolesne oczyszczenie, aż do osiągnięcia świętości i harmonii z Bogiem.

Faust - Johann Wolfgang von Goethe wysyła swojego odmłodzonego bohatera w podróż w czasie i przestrzeni, możliwą dzięki paktowi z Mefistofelesem. Faust odwiedza między innymi starożytną Grecję, poszukując pełni poznania i absolutnego szczęścia. Jego metafizyczna wędrówka uczy go umiaru i udowadnia, że prawdziwą wartością jest nieustanne dążenie do celu, a nie jego ostateczne osiągnięcie.

Podróż edukacyjna i formacyjna

Przemieszczanie się w przestrzeni często służy zdobywaniu wiedzy o świecie i samym sobie. Młody bohater opuszcza bezpieczne środowisko, by poprzez konfrontację z nowymi ideami, kulturami i ludźmi osiągnąć dojrzałość intelektualną lub emocjonalną.

Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki - Ignacy Krasicki wykorzystuje schemat podróży edukacyjnej do krytyki osiemnastowiecznej rzeczywistości. Główny bohater w wyniku katastrofy morskiej trafia na wyspę Nipu, gdzie poznaje zasady funkcjonowania utopijnegoWizja idealnego ustroju politycznego i społecznego, opierającego się na równości, sprawiedliwości i racjonalnym zarządzaniu, często niemożliwa do zrealizowania. społeczeństwa. To doświadczenie przemienia go z bezmyślnego sarmaty w oświeconego obywatela, który po powrocie do ojczyzny próbuje wdrażać racjonalne reformy.

Kordian - Juliusz Słowacki ukazuje europejską podróż tytułowego bohatera jako proces bolesnego dojrzewania. Kordian odwiedza Londyn, Dover, Włochy i Watykan, konfrontując swoje młodzieńcze ideały z brutalną rzeczywistością. Odkrywa, że światem rządzi pieniądz, miłość można kupić, a papież odrzuca sprawę polską. Wędrówka kończy się na szczycie Mont Blanc, gdzie bohater odnajduje nowy cel – poświęcenie dla ojczyzny.

W pustyni i w puszczy - Henryk Sienkiewicz opisuje przymusową wędrówkę Stasia Tarkowskiego i małej Nel przez dzikie ostępy Afryki, po ucieczce z rąk porywaczy. Ekstremalne warunki podróży stają się dla czternastoletniego chłopca przyspieszoną lekcją dorastania, ucząc go odpowiedzialności, odwagi i opiekuńczości.

Mały Książę - Antoine de Saint-Exupéry przedstawia międzyplanetarną wędrówkę tytułowego bohatera, który opuszcza swoją asteroidę B-612 w poszukiwaniu przyjaciół i zrozumienia. Odwiedzając kolejne planety zamieszkane przez dorosłych, demaskuje ich wady: żądzę władzy, próżność, chciwość i nałogi. Podróż pozwala mu zrozumieć, czym jest prawdziwa miłość i odpowiedzialność za oswojoną różę.

Dzienniki motocyklowe (film; reż. Walter Salles) - Ekranizacja autentycznych zapisków młodego Ernesto Guevary z jego podróży po Ameryce Południowej. Zderzenie studenta medycyny z rażącą biedą, wyzyskiem i niesprawiedliwością społeczną kontynentu radykalnie zmienia jego światopogląd, stając się fundamentem jego późniejszej postawy rewolucyjnej.

Podróż jako ucieczka, tułaczka i wygnanie

Nie każda wędrówka jest dobrowolna. Literatura często ukazuje losy wygnańców, banitów i emigrantów, dla których droga staje się przekleństwem, a brak przynależności do konkretnego miejsca rodzi poczucie wyobcowania, winy i głębokiej samotności.

Sonety krymskie - Adam Mickiewicz tworzy liryczny pamiętnik z przymusowej podróży na Wschód. Choć poeta zachwyca się egzotyką i potęgą orientalnej przyrody, jego wędrówka jest naznaczona głębokim poczuciem wyobcowania. Wspaniałe krajobrazy Krymu potęgują jedynie ból wygnańca i nostalgię za utraconą, odległą ojczyzną.

Lord Jim - Joseph Conrad ukazuje wędrówkę kapitana, który po akcie tchórzostwa i opuszczeniu tonącego statku "Patna" traci patent żeglarski. Jim ucieka przed hańbą, przemieszczając się wzdłuż wybrzeży Oceanu Indyjskiego. Jego tułaczka jest w istocie ucieczką przed własnym sumieniem i desperackim poszukiwaniem miejsca, w którym mógłby odkupić swoją winę i odzyskać utracony honor.

Thelma i Luiza (film; reż. Ridley Scott) - Tytułowe bohaterki wyruszają w weekendową podróż, która na skutek tragicznego splotu wydarzeń zamienia się w desperacką ucieczkę przed prawem. Droga staje się dla nich przestrzenią wyzwolenia z opresyjnych, patriarchalnych ról społecznych, ale brak możliwości powrotu do dawnego życia prowadzi je do nieuchronnego, tragicznego finału.

Podróż sentymentalna i poszukiwanie utraconego czasu

Wędrówka może odbywać się nie tylko w przestrzeni geograficznej, ale również w sferze pamięci i emocji. Twórcy wykorzystują ten motyw, by powrócić do wyidealizowanej przeszłości, odnaleźć utracone poczucie bezpieczeństwa lub skupić się na subtelnych, wewnętrznych przeżyciach bohatera.

Podróż sentymentalna - Laurence Sterne redefiniuje pojęcie wędrówki, skupiając się nie na zwiedzaniu zabytków, lecz na poszukiwaniu uczuć i wzruszeń. Główny bohater, Yorick, podróżując przez Francję i Włochy, koncentruje się na sferze emocji, drobnych gestach i kontaktach z przypadkowymi ludźmi. Szuka w nich naturalności, która pozwala mu na głębszą refleksję nad ludzką naturą.

Pan Tadeusz - Adam Mickiewicz, pisząc swoją epopejęWielki utwór epicki, ukazujący losy narodu lub grupy społecznej w przełomowym momencie historycznym, charakteryzujący się obiektywizmem narratora i realizmem szczegółu. na paryskim bruku, odbywa literacką podróż do "kraju lat dziecinnych". Tęsknota za utraconą ojczyzną motywuje go do odtworzenia wyidealizowanego, harmonijnego świata szlacheckiej Litwy. W "Epilogu" poeta wyraźnie kontrastuje tę bezpieczną przestrzeń pamięci z gorzką rzeczywistością emigracyjnej tułaczki.

W poszukiwaniu straconego czasu - Marcel Proust opisuje monumentalną podróż w głąb ludzkiej pamięci. Główny bohater cofa się do lat młodości, analizując niszczycielski wpływ upływającego czasu na świat i relacje międzyludzkie. Jest to wędrówka wybitnie introspektywnaObserwacja i analiza własnych stanów psychicznych, myśli i przeżyć wewnętrznych; wgląd we własny umysł., ujawniająca subiektywną wizję rzeczywistości, utkaną z obsesji, lęków i mimowolnych wspomnień wywoływanych przez zmysłowe bodźce.

Podróż fantastyczna, przygodowa i satyryczna

Wyprawy do zmyślonych, egzotycznych krain pozwalają autorom na swobodną grę wyobraźnią, dostarczając czytelnikowi rozrywki. Często jednak służą jako narzędzie ostrej krytyki społecznej, gdzie wykreowane światy stają się krzywym zwierciadłem odbijającym wady współczesnej cywilizacji.

Podróże Sindbada Żeglarza - Cykl siedmiu opowiadań z "Baśni tysiąca i jednej nocy" ukazuje wyprawy arabskiego kupca. Sindbad przemierza wyspy Oceanu Spokojnego, przeżywając fantastyczne przygody, walcząc z potworami i zdobywając ogromne bogactwa. Wędrówka ma tu wymiar czysto rozrywkowy, oparty na fascynacji nieznanym i cudownym światem Orientu.

Podróże Guliwera - Jonathan Swift pod płaszczykiem powieści podróżniczej przemyca bezlitosną satyrę na osiemnastowieczną Europę. Tytułowy bohater odwiedza krainy Liliputów, olbrzymów z Brobdingnag oraz państwo rządzonych przez rozumne konie Houyhnhnmów. Każda z tych fantastycznych podróży obnaża ułomności ludzkiej natury, absurdy systemów politycznych i pychę naukowców.

Kandyd - Wolter w swojej powiastce filozoficznej opisuje wędrówkę młodzieńca wypędzonego z westfalskiego zamku. Kandyd przemierza Europę i Amerykę Południową, doświadczając wojen, katastrof naturalnych i ludzkiego okrucieństwa. Jego podróż stanowi brutalną weryfikację optymizmu filozoficznegoPogląd sformułowany przez Leibniza, według którego żyjemy w "najlepszym z możliwych światów", a zło jest koniecznym elementem ogólnej harmonii. Leibniza, prowadząc bohatera do wniosku, że należy porzucić wielkie idee i po prostu "uprawiać swój ogródek".

W osiemdziesiąt dni dookoła świata - Juliusz Verne tworzy klasyczną powieść przygodową, w której podróż jest wynikiem dżentelmeńskiego zakładu. Phileas Fogg, korzystając z najnowszych zdobyczy techniki transportowej XIX wieku, ściga się z czasem. Wędrówka obfituje w niebezpieczeństwa, ale staje się również pochwałą ludzkiego rozumu, determinacji i postępu technologicznego.

Podróż jako metafora buntu i wolności

Przestrzeń drogi bywa synonimem absolutnej wolności, odrzucenia społecznych konwenansów i poszukiwania intensywnych doznań. Taka wędrówka rzadko ma konkretny cel geograficzny – liczy się sam ruch, przekraczanie kolejnych granic i ucieczka przed stagnacją.

Statek pijany - Arthur Rimbaud w swoim poemacie wykorzystuje metaforę morskiej żeglugi do opisania ludzkiego życia. Tytułowy statek, pozbawiony załogi i steru, poddaje się żywiołom. Taka podróż daje upojne poczucie wolności i pozwala na odkrywanie nieznanych, fascynujących światów, ale ostatecznie prowadzi do wyczerpania i tęsknoty za spokojem, a nawet śmiercią.

Podróż - Charles Baudelaire ukazuje wędrówkę jako daremną ucieczkę przed samym sobą i nudą otaczającego świata. Mimo zmiany dekoracji, podróżnik wszędzie napotyka ten sam obraz ludzkiego upadku i grzechu, dochodząc do wniosku, że świat jest mały i monotonny. Wędrówka przynosi rozczarowanie, obnażając dekadenckiNurt światopoglądowy i artystyczny przełomu XIX i XX wieku, charakteryzujący się poczuciem schyłku kultury, pesymizmem, biernością i niewiarą w sens ludzkich działań. pesymizm epoki.

Swobodny jeździec (film; reż. Dennis Hopper) - Kultowy obraz kina drogi, w którym dwaj motocykliści przemierzają południe Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu prawdziwej wolności. Ich podróż bez wyraźnego celu obnaża hipokryzję, nietolerancję i agresję amerykańskiego społeczeństwa przełomu lat 60. i 70., stając się manifestem kontrkultury.

Znikający punkt (film; reż. Richard C. Sarafian) - Historia byłego policjanta i kierowcy wyścigowego, który z niewyjaśnionych przyczyn podejmuje się dostarczyć samochód z Kolorado do Kalifornii w kilkanaście godzin. Jego szaleńcza jazda i ucieczka przed policją stają się egzystencjalnym buntem przeciwko systemowi, prawu i wszelkim ograniczeniom narzucanym jednostce.

Podróż reportażowa i poznawanie obcych kultur

Zapiski z realnych podróży stanowią cenne świadectwo epoki, ukazując zderzenie własnej tożsamości z innością. Autorzy takich tekstów nie tylko opisują egzotyczne krajobrazy, ale przede wszystkim analizują mechanizmy rządzące historią, polityką i społeczeństwami.

Podróż do Włoch - Johann Wolfgang von Goethe dokumentuje swoją wyprawę na Półwysep Apeniński, która była realizacją klasycznego Grand TourTradycyjna podróż edukacyjna po Europie (głównie do Włoch i Francji), odbywana przez młodych arystokratów i intelektualistów w XVII-XIX wieku w celu poznania antycznego dziedzictwa i sztuki.. Zapiski z Wenecji, Rzymu czy Neapolu to nie tylko relacja z trasy, ale głębokie studium sztuki antycznej i renesansowej, które ukształtowało dojrzały klasycyzm poety.

Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu - Juliusz Słowacki w swoim nieukończonym poemacie dygresyjnymGatunek epicko-liryczny, w którym luźna fabuła (często motyw podróży) jest jedynie pretekstem do snucia przez narratora licznych dygresji o charakterze osobistym, politycznym lub filozoficznym. wykorzystuje relację z bliskowschodniej wyprawy do snucia gorzkich refleksji. Opisy egzotycznej przyrody przeplatają się z surową krytyką polskiego narodu, wad emigracji oraz rozważaniami nad sensem historii i własnym losem poety-tułacza.

Podróże z Herodotem - Ryszard Kapuściński łączy w swojej książce relacje z własnych wypraw reporterskich do Indii, Chin czy Afryki z lekturą "Dziejów" starożytnego greckiego historyka. Podróżowanie staje się tu pretekstem do refleksji nad naturą przekazywania informacji, zderzeniem kultur oraz niezmiennością pewnych mechanizmów władzy i historii na przestrzeni tysiącleci.

Wędrówka zbiorowa i wyprawy wojenne

Czasami w drogę wyrusza nie jednostka, lecz cała zbiorowość, zjednoczona wspólnym celem politycznym, religijnym lub militarnym. Takie wyprawy obnażają mechanizmy władzy, siłę fanatyzmu oraz tragizm masowych zrywów, w których jednostka traci znaczenie na rzecz tłumu.

Jerozolima wyzwolona - Torquato Tasso w swoim eposie rycerskimŚredniowieczny lub renesansowy poemat epicki opiewający czyny wybitnych rycerzy, łączący wątki historyczne z elementami cudowności i etosem rycerskim. ukazuje pierwszą wyprawę krzyżową pod wodzą Godfryda z Bouillon. Zbiorowa wędrówka chrześcijan w celu odbicia Ziemi Świętej z rąk muzułmanów łączy w sobie historyczny heroizm z elementami fantastyki i silnie zarysowanymi wątkami romansowymi, ukazując zderzenie wielkiej idei z ludzkimi słabościami.

Bramy raju - Jerzy Andrzejewski bierze na warsztat historyczny motyw krucjaty dziecięcej z 1212 roku. Tłum młodych ludzi wędruje do Ziemi Świętej, wierząc, że ich niewinność pokona niewiernych. Powieść, napisana w formie niemal nieprzerwanego monologu, obnaża mroczne motywacje uczestników marszu – zamiast czystej wiary kierują nimi pożądanie, kłamstwa i ślepy fanatyzm, a sama podróż prowadzi ich ku nieuchronnej zgubie.

Konteksty

Kontekst religijny - Chrześcijańskie postrzeganie ludzkiego życia opiera się na wizji ziemskiej wędrówki ku zbawieniu. Człowiek jest tu jedynie wędrowcem, a prawdziwy cel jego drogi znajduje się w zaświatach. Taka perspektywa dominowała w literaturze średniowiecznej i barokowej, gdzie podróż rzadko miała wymiar czysto fizyczny, a stawała się raczej duchowym przygotowaniem na spotkanie z Bogiem.

Kontekst historyczny - Doświadczenie polskiej emigracji po upadku powstań narodowych w XIX wieku trwale ukształtowało rodzimą literaturę. Tułaczka stała się losem całego pokolenia twórców, co widać w dziełach Adama Mickiewicza czy Juliusza Słowackiego. Przymusowe wygnanie przestało być tylko osobistą tragedią, a zyskało wymiar narodowy i mesjanistycznyPrzekonanie o szczególnej misji narodu polskiego, który przez swoje cierpienie ma przynieść zbawienie innym ludom., czyniąc z podróży symbol utraty ojczyzny.

Kontekst filozoficzny - Dwudziestowieczny egzystencjalizmNurt filozoficzny zakładający, że człowiek sam nadaje sens swojemu życiu poprzez wolne wybory, zmagając się z absurdem istnienia. całkowicie odmienił rozumienie motywu drogi. Myśliciele tacy jak Albert Camus czy Jean-Paul Sartre postrzegali ludzkie życie jako absurdalną wędrówkę pozbawioną z góry narzuconego celu. W tym ujęciu człowiek sam musi tworzyć sens swojej drogi poprzez codzienne wybory, a brak wyższej instancji nadającej kierunek staje się źródłem wewnętrznego buntu i wolności.

Kontekst psychologiczny - Wraz z rozwojem psychoanalizy oraz nadejściem modernizmu podróż przeniosła się do wnętrza ludzkiej psychiki. Zewnętrzny cel wędrówki zszedł na dalszy plan, a twórcy skupili się na eksploracji nieświadomości, pamięci i subiektywnych przeżyć. Zejście w głąb własnego umysłu zaczęto traktować jako konfrontację z ukrytym cieniem i próbę zrozumienia własnej tożsamości.

Symbole

Homo viator - Ten łaciński termin oznaczający człowieka wędrowca to jeden z najstarszych toposówPowtarzający się motyw lub obraz literacki, odwołujący się do utrwalonych wzorców kulturowych. europejskiej kultury. Ukazuje on życie jako nieprzerwaną pielgrzymkę w poszukiwaniu prawdy, sensu lub Boga. Postać wędrowca łączy w sobie gotowość do zmian, odwagę poznawania nieznanego oraz świadomość przemijania, stając się fundamentem dla większości literackich realizacji motywu drogi.

Ziemia Obiecana - Upragnione miejsce szczęśliwości, spokoju i ostatecznego spełnienia wywodzi się bezpośrednio z tradycji biblijnej. Oznacza każdy wymarzony cel, do którego prowadzi długa, pełna wyrzeczeń i trudów droga. W literaturze symbol ten często przybiera formę utopijnej przestrzeni, dającej wędrowcowi nadzieję na nagrodę po zakończeniu wyczerpującej tułaczki.

Labirynt - Przestrzeń zagubienia i braku wyjścia obrazuje absurd ludzkiej egzystencji oraz poczucie osaczenia. Bohater uwięziony w plątaninie korytarzy błądzi bez szansy na dotarcie do celu, co ukazuje powieść Proces Franza Kafki. Taka droga nie prowadzi donikąd, odzwierciedlając alienację jednostki w niezrozumiałym, nowoczesnym świecie.

Powrót do domu - Ten archetypowyPierwotny, niezmienny wzorzec postaci, motywu lub zachowania, tkwiący w zbiorowej nieświadomości. cel wędrówki, określany greckim słowem nostosMotyw literacki oznaczający powrót bohatera do ojczyzny, często po długiej i pełnej niebezpieczeństw tułaczce., wiąże się z dążeniem do stabilizacji i wiernością własnym korzeniom. Najsłynniejszą realizacją tego symbolu jest podróż Odyseusza do Itaki, pełna pokus i niebezpieczeństw. W polskiej literaturze motyw ten silnie rezonuje w twórczości emigracyjnej, gdzie przybiera formę bolesnej nostalgii za utraconą ojczyzną.

Rozstaje dróg - Skrzyżowanie to moment wyboru i punkt zwrotny, w którym bohater musi podjąć decyzję o dalszym kierunku swojego życia. Symbolizuje wolną wolę człowieka, ale jednocześnie niesie ze sobą ciężar odpowiedzialności za podjęte kroki. To uniwersalny obraz sytuacji granicznej, w której każda obrana ścieżka bezpowrotnie odcina inne możliwości.