Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
„Mistrz i Małgorzata” - Michaił Bułhakow przedstawia obraz Moskwy, która powoli zapomina o krwawych wydarzeniach okresu rewolucji, ma już za sobą lata gospodarczej liberalizacji i znajduje się na etapie rozkwitu instytucji komunistycznego państwa. Biurokracja zostaje doprowadzona do absurdu: o wszystkim decydują urzędnicy niższych lub wyższych szczebli, na wszystko trzeba mieć zgodę odpowiedniej instancji, mnożą się różnego rodzaju zarządy, w których pozorują pracę tysiące ludzi. Prawdą jest tylko to, co zostało potwierdzone urzędowym pismem z pieczęcią. Życiem zbiorowym rządzi obłuda, strach, zakłamanie oraz głupota, bezmyślność. W Moskwie, chociaż na tle nędzy całego kraju i tak jest ona oazą dostatku niewiele się kupuje, brakuje praktycznie wszystkiego, zatem dobra materialne są centralnie rozdzielane, przydzielane wybranym. Moskwa jest rzeczywistością równie groźną, co absurdalną. Całą absurdalność życia w stolicy światowego proletariatu odsłania przybycie do miasta Wolanda i jego świty. Woland nie przynosi do Moskwy zła, jest go już tam wystarczająco dużo przed przybyciem szatańskiej ekipy, która jedynie uzewnętrznia ową nieprawość, pozwala dostrzec ją ludziom przez lata otoczonym przez zło i jakby przyzwyczajonym do niego, uważającym je za coś oczywistego, naturalnego.

”Dżuma” - Albert Camus opisuje Oran sprzed zarazy, która zmieniła wszystko. Miasto jawi nam się jako spokojne, wręcz szare i banalne miejsce, takie, jakich tysiące rozsianych jest po całej Ziemi. Także jego obywatele to zwykli ludzie, zajęci swoją pracą i standardowymi przyjemnościami. Zdaniem samego autora:
„Są miasta i kraje, gdzie ludzie od czasu do czasu podejrzewają istnienie czegoś innego. Na ogólnie zmienia to ich życia. Ale zaznali podejrzeń, a to zawsze jest wygrana. Natomiast Oran jest wyraźnie miastem bez podejrzeń, to znaczy miastem całkowicie nowoczesnym (...) To miasto pozbawione malowniczości, roślinności i duszy, w końcu staje się odpoczynkiem i człowiek zapada tu wreszcie w sen.”


”Wiosna” - Julian Tuwim opowiadał się za antyurbanizmem. Uważał, że cywilizacja miejska sprzyja duchowej i moralnej degradacji człowieka. Miasto okazuje się niszczącym molochem – bezwzględnym i okrutnym. W wierszu poeta odsłania fizyczną i moralną agonię człowieka w wielkomiejskim tłumie.



strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 - 

Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij




dla: Kulturalna Polska klp.pl

  Dowiedz się więcej
1  Motyw rycerza w literaturze
2  Motyw wojny w literaturze
3  Szaleństwo w sztuce



Streszczenia książek
Tagi: