Hrabia - charakterystyka
Hrabia to jedna z najbardziej barwnych i ekscentrycznych postaci w epopei Adama Mickiewicza. Ten daleki krewny rodu Horeszków łączy w sobie cechy romantycznego marzyciela, zapatrzonego w zagraniczne mody dziwaka oraz szczerego patrioty. Jego ewolucja od znudzonego arystokraty do odważnego dowódcy wojskowego stanowi ważny element tła historycznego utworu.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 3 min
Spis treści
Arystokrata i ekscentryk
Hrabia jest sierotą i ostatnim, choć bardzo dalekim, krewnym rodu Horeszków. Wychowywał się za granicą, co ukształtowało jego specyficzny gust i styl bycia. Ubiera się zgodnie z angielską modą, a na tle tradycyjnej szlachty litewskiejObywatele Wielkiego Księstwa Litewskiego, zachowujący odrębne tradycje i silne poczucie tożsamości regionalnej. wyróżnia się jako dziwak. Mimo tych ekstrawagancji sąsiedzi darzą go szacunkiem ze względu na arystokratyczne pochodzenie i znaczny majątek.
Mickiewicz przedstawia go jako wyjątkowo urodziwego mężczyznę:
„W istocie był to piękny pan: słusznej urody,
Twarz miał pociągłą, blade, lecz świeże jagody.
Oczy modre, łagodne, włos długi, białawy”
Ofiara romantycznej literatury
Młody dziedzic postrzega rzeczywistość przez pryzmat powieści gotyckichGatunek literatury romantycznej pełen tajemnic, grozy, zrujnowanych zamków i nieszczęśliwej miłości. i romansów awanturniczych. Wszędzie poszukuje wzniosłości, tajemnicy i poetyckiego nastroju. Zawsze nosi przy sobie szkicownik. Uwiecznia w nim malownicze krajobrazy i dramatyczne sceny, kreując się na artystę i człowieka renesansu.
Początkowo to właśnie romantyczna legenda zrujnowanego zamku przyciąga jego uwagę i skłania do walki o dawną własność Stolnika. Z czasem jednak nudzą go żmudne procesy sądowe. Zmęczony prawniczymi bataliami, planuje pójść na ugodę z Sędzią Soplicą.
Postać Hrabiego to literacka parodia sentymentalizmu i wczesnego romantyzmu. Mickiewicz z przymrużeniem oka ukazuje modę na zagraniczne wojaże, egzotykę i sztuczne kreowanie własnego życia na wzór bohaterów literackich.
Prawdziwy sprawdzian charakteru
Wielka próba nadchodzi podczas zbrojnego najazdu na Soplicowo. Choć w czasie polowania na niedźwiedzia Hrabia chybił i przed pewną śmiercią musiał ocalić go ksiądz Robak, w starciu z Moskalami wykazuje się autentyczną odwagą. Dzielnie stawia czoła nieprzyjacielowi. Udowadnia tym samym, że pod maską zagranicznego fircyka kryje się waleczne serce.
Po bitwie sytuacja zmusza go do emigracji. Jako bogaty arystokrata mógłby z łatwością wykupić się od rosyjskiego więzienia. Wybiera jednak trudniejszą drogę. Przekracza Niemen, by dołączyć do wojsk napoleońskichArmia cesarza Francuzów, z którą Polacy wiązali ogromne nadzieje na odzyskanie niepodległości. i walczyć o wolność ojczyzny.
Teatralne miłostki i powrót w chwale
Życie uczuciowe Hrabiego przypomina teatralną sztukę. Szybko ulega wdziękom Telimeny, traktując ją jak damę serca z rycerskich eposów. Przed ucieczką z Litwy przyjmuje od niej wstążkę, którą z dumą przypina do munduru.
Do Soplicowa powraca już jako dojrzały mężczyzna i pułkownik jazdy polskiej. Kiedy Telimena, widząc jego awans i pozycję, próbuje porzucić dla niego Rejenta, Hrabia unosi się dumą. Odrzuca jej zaloty i natychmiast kieruje swoją uwagę na młodą córkę Podkomorzego.
Mimo początkowej śmieszności i skłonności do egzaltacji, Hrabia okazuje się postacią głęboko pozytywną. Opowieści o sycylijskich rozbójnikach ustępują miejsca prawdziwym czynom zbrojnym. Bohater kontynuuje patriotyczne tradycje rodu Horeszków, pokazując, że honor i duma są dla niego najwyższymi wartościami.