Opracowanie

Co to jest personifikacja? Definicja z przykładami

Autor: Redakcja klp.pl Czas czytania: 2 min
Spis treści
  1. Czym jest personifikacja?
  2. Personifikacja czy animizacja?
  3. Przykłady
  4. Po co autorzy używają personifikacji?
  5. Jak pisać o personifikacji w analizie tekstu?
  6. Zobacz też

„Wiatr szeptał”, „czas leczy rany”, „los się do mnie uśmiechnął”. W żadnym z tych zdań nie ma człowieka, a mimo to wiatr, czas i los zachowują się jak ludzie. To personifikacja.

Czym jest personifikacja?

Warto wiedzieć

Personifikacja (uosobienie) to przypisanie cech i zachowań ludzkich (uczuć, intencji, mowy, czynności) przedmiotom, zwierzętom, zjawiskom przyrody lub pojęciom abstrakcyjnym. To odmiana metafory.

Dzięki niej rzeczy i idee stają się „bohaterami” tekstu. „Miłość do mnie przemówiła” brzmi bardziej wzniośle niż „zakochałem się”, bo miłość działa tu jak ktoś, kto zabiera głos.

Shorty na maturę

Personifikacja czy animizacja?

Oba środki wyglądają podobnie, ale nie to samo robią. Animizacja nadaje rzeczom cechy istot żywych w ogóle (np. zwierząt), a personifikacja tylko te, które kojarzymy z człowiekiem.

Personifikacja czy animizacja? Personifikacja: rzecz lub pojęcie zachowuje się jak człowiek (los się uśmiechnął). Animizacja: rzecz lub zjawisko zachowuje się jak istota żywa (burza ryczy). Jeśli robi to tylko człowiek, jak mówienie, śmiech czy miłość, to personifikacja. Jeśli robi to też zwierzę lub roślina, jak ryczenie, wycie czy rośnięcie, to animizacja.
Jak odróżnić personifikację od animizacji
Okładka ebooka Atlas motywów literackichEbook na maturęAtlas motywów literackich: 114 motywów w jednym PDF520 odmian motywów z przykładami z lektur, malarstwem, filmem i cytatami. Gotowa ściąga do rozprawki i ustnej matury. 49 zł, a razem z Pytaniami jawnymi 79 zł.Zobacz ebook

Przykłady

Z literatury

W noweli Elizy Orzeszkowej Gloria victis zaczyna mówić dąb. Zwraca się do wiatru i zapowiada opowieść o ludzkich losach:

Lecz daj mi spocząć chwilę, wietrze prędki! Są ludzie i losy, o których bez spoczynku długo mówić nie mogą takie nawet jak ja dęby silne. Dreszcze po konarach mi biegną i na liście występują krople chłodne.

Drzewo mówi, prosi, mówi o losach ludzi i drży z poruszenia. To zachowania, które zwykle przypisujemy człowiekowi. Dzięki temu natura wydaje się świadkiem ludzkich dziejów, a nie tylko tłem.

Z mowy potocznej

  • Wygrałem na loterii. W końcu los się do mnie uśmiechnął. Los nie ma twarzy, a jednak „uśmiecha się” jak życzliwa osoba.
  • Czas leczy rany. Czas jest pojęciem abstrakcyjnym, a „leczy” jak lekarz.
  • Wiatr szeptał mi do ucha. Szeptanie to ludzka czynność.

Po co autorzy używają personifikacji?

  • Ożywia opis. Natura lub przedmioty działają, a tekst zyskuje ruch.
  • Pokazuje uczucia. Smutny las albo zgnębiony dom mówią o nastroju bohatera.
  • Czyni z pojęć postaci. Śmierć, los czy miłość mogą wejść do tekstu jako osoby, które coś robią.

Gdy cały obraz ma ustalone, jedno znaczenie (np. kostucha z kosą oznacza śmierć), mówimy już o alegorii. Personifikacja dotyczy sposobu przedstawienia, a alegoria ukrytego sensu.

Jak pisać o personifikacji w analizie tekstu?

  1. Nazwij środek i podaj fragment: „Dąb mówi do wiatru.”
  2. Wskaż, co zostało uczłowieczone i jaką ludzką cechę dostało (mowa, uczucia, prośba).
  3. Opisz efekt: co dzięki temu czuje czytelnik, np. wrażliwość natury lub ciężar wspomnień.

Przykładowe zdanie: „Orzeszkowa przedstawia dąb jako kogoś, kto mówi i drży ze wzruszenia, dzięki czemu natura wydaje się świadkiem ludzkich losów, a nie tylko tłem.”

Zobacz też

Komentarze

Nikt jeszcze nie odpowiedział. Napisz pierwszy.