klp.plChociaż personifikacja do złudzenia przypomina animizację (a jej cel jest niemal identyczny), to warto umieć odróżniać od siebie te dwa środki stylistyczne. I tak jak animizacja nadaje przedmiotom lub zjawiskom cechy wszystkich istot żywych, tak personifikacja nadaje im cech znanym wyłącznie ludziom.
Rolą personifikacji w literaturze jest nie tylko wprowadzenie dynamiki do tekstu czy opisu, ale również możliwość uczynienia z idei czy pojęć bohaterów poezji lub prozy. Na przykład słowami "miłość do mnie przemówiła", można pokazać w sposób barwny, ciekawy i obrazowy, że ktoś się zakochał. Miłość do mnie przemówiła brzmi znacznie bardziej wzniośle niż zwykłe "zakochałem się".
Przykład z literatury:
Są ludzie i losy, o których bez spoczynku długo mówić nie mogą takie nawet jak ja dęby silne.
To fragment noweli „Gloria victis” autorstwa Elizy Orzeszkowej. Mówienie przypisane jest wyłącznie ludziom – u Orzeszkowej nabierają nie tylko ludzkich umiejętności, ale też ludzkich cech.
Przykład personifikacji z mowy potocznej:
Wygrałem na loterii. W końcu los się do mnie uśmiechnął.
Jak wiemy, uśmiechać mogą się wyłącznie ludzie. Właśnie dlatego uśmiechnięty los (czyli określenie pomyślności, chwilowy łut szczęścia) jest potocznie stosowaną przez nas personifikacją.