Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Powołana przez Giedroycia instytucja opublikowała utwory między innymi: Czesława Miłosza, Kazimierza Wierzyńskiego, Witolda Gombrowicza, Zygmunta Haupta, Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Józefa Czapskiego, Józefa Łobodowskiego, Leszka Kołakowskiego, Melchiora Wańkowicza, Kazimierza Orłosia.

Instytut Literacki umożliwił również druk autorom pozostającym w kraju (między innymi Stanisławowi Barańczakowi, Ryszardowi Krynickiemu, Stefanowi Kisilewskiemu, Jerzemu Andrzejewskiemu) oraz przedruki z literatur obcych (np. Doktor Żywago Borysa Pasternaka, Archipelag Gułag Aleksandra Sołżenicyna, Człowieka zbuntowanego Alberta Camus, dzieła Raymonda Arona, Jamesa Burnhama, Nicoli Chiaromonte, Emila Ciorana, Thomasa S. Eliota, Jeanne Hersch, Arthura Koestlera, Curzio Malaparte, André Malraux, Osipa Mandelsztama, George’a Orwella, Andrieja Sacharowa, Olgi Scherer-Virskiej, Ignazia Silone’a, Andrieja Siniawskiego, Simone Weil).

Krąg współtworzących ją ludzi nastawił się po roku 1956 na współpracę z otoczeniem opozycyjnym w PRL-u. Jak pisze Bernadetta Żynis w swojej książce Ilustrowane dzieje literatury. Od antyku do współczesności (Bielsko-Biała 2003), podstawowym wyznacznikiem programu pisma i Instytutu był:

(…) realizm polityczny (polegający na odrzuceniu futurologicznego optymizmu, wg którego po rozbiciu faszystowskich Niemiec w Europie zostanie przywrócony międzywojenny porządek, a Polska odzyska pozycję i granice z tego okresu), walka o niezależność wobec oficjalnych instytucji polskiego życia politycznego i kulturalnego na emigracji (gł. wobec rządu londyńskiego), kreowanie suwerennej polskiej polityki wobec sąsiednich państw i narodowości oraz kierowanie działalności wydawniczej także do czytelnika krajowego, a nie ograniczenie się pisma i wydawnictwa tylko do odbiorców (i autorów) emigracyjnych.

Meksyk - polska emigracja


Meksyk stał się emigracyjną ojczyzną Mrożka. W 1990 roku razem z urodzoną w malowniczym państwie żoną Susaną Osorio-Mrożek osiedlił się na ranczu Epifania. Choć zapowiadał, że to przeprowadzka na stałe, spełniły się prorocze słowa Stanisława Lema:
Kiedy Mrożek osiadł w Meksyku, coś zaczęło lecieć z nieba. Przebudziły się wulkany i popiół z nich zaczął osypywać się na rancho Mrożków.


Mrożkowie zdecydowali się na powrót. Po powrocie do kraju i zamieszkaniu w Krakowie, mimo iż nie lubi udzielać wywiadów, zawsze chętnie odpowiada na pytania o jakość życia w Meksyku. Trzeba zacząć od spojrzenia z lotu ptaka – odpowiedział w jednym z nich. Swoją decyzję o wyjeździe z Polski motywował chęcią sprawdzenia samego siebie. Gdy pada kwestia czy się udało, skromnie kwituje:
Kiedy byłem młodszy, nieustannie się nad tym zastanawiałem. Ale teraz znaczenie pytań: "po co się żyje i dlaczego" wyblakło ze względów biologicznych. Gdy ma się siedemdziesiąt lat, pytania o własną tożsamość przestają już być tak istotne jak kiedyś. Poza tym są to sprawy bardzo osobiste.

6 maja 2008 roku Sławomir Mrożek ponownie zdecydował się opuścić kraj "na zawsze" i osiąść w Nicei na południu Francji. Pytany dlaczego, odpowiada, że czas odpocząć, a tam klimat bardziej temu sprzyjający. Swoje zapowiedzi spełnił miesiąc później - 6 czerwca 2008 roku - wylatując z lotniska w Balicach. Jak zaznaczył, wyjeżdża raczej na stałe, ale przecież odkąd Polska jest w Europie, "można jeździć tam i z powrotem".

Argentyna - polska emigracja


Argentyna kojarzy się niewątpliwie z autorem Trans-Atlantyku i Ferdydurke Witoldem Gombrowiczem. Prozaik zamieszkał w Buenos Aires trochę przypadkowo. Kilka dni przed wybuchem II wojny światowej uczestniczył w dziewiczym rejsie polskiego statku pasażerskiego Chrobrego do Ameryki Południowej. Gdy dowiedział się o ataku Niemiec na kraj, postanowił przeczekać wojnę w Argentynie, w której „się zakochał” i pozostał aż przez ponad ćwierć wieku - do 1963 roku, gdy miał już za sobą hiszpański, autorski przekład Ferdydurke (ze względu na jego ograniczony zasób hiszpańskich słów, przyjaciele zawiązali Komitet do spraw Przekładu), debiut na łamach paryskiej „Kultury”, był autorem Ślubu (1953), Trans-Atlantyku (1953), Pornografii (1960).

O jego życiu w tym słonecznym, acz biednym kraju traktuje szczegółowo Gombrowicz i Buenos Aires - książka włoskiej pisarki Laury Pariani, która w latach 60. udała się w podróż po śladach pisarza. Także ważna przy analizowaniu argentyńskiego etapu życia Gombrowicza jest recenzja powyższego dzieła, autorstwa Doroty Smoleń – Argentyna Gombrowicza:

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


dla: Kulturalna Polska klp.pl

  Dowiedz się więcej
1  „Los utracony” - streszczenie
2  Pop-art
3  Główne gatunki i konwencje prozatorskie współczesności



Streszczenia książek
Tagi: