Balladyna dramatem namiętności i zbrodni
Dramat Juliusza Słowackiego to opowieść o niszczącej sile żądzy władzy. Główna bohaterka w drodze do korony eliminuje wszystkie bliskie sobie osoby. Historia kończy się nieuchronną karą wymierzoną przez samą naturę.
Autor: Redakcja klp.pl
Czas czytania: 2 min
Zbrodnia, która zapoczątkowała lawinę
Balladyna i jej siostra Alina mieszkały z matką w ubogiej chacie. Ich los zmienił się, gdy w okolicy pojawił się bogaty książę Kirkor. Za sprawą czarów rusałkiSłowiańska nimfa wodna lub leśna, często o magicznych mocach. Goplany, mężczyzna zakochał się w obu dziewczętach.
Aby zdobyć męża i wyrwać się z biedy, Balladyna zabiła siostrę podczas zbierania malin. Ten moment na zawsze zmienił jej życie. Na jej czole pojawiła się krwawa plama, której nie dało się zmyć.
Motyw krwawej plamy to nawiązanie do twórczości Williama Szekspira. Podobny znak nosiła Lady Makbet, która również dążyła do władzy po trupach.
Krwawa droga do tronu
Jedna zbrodnia pociągnęła za sobą kolejne. Balladyna szybko zrozumiała, że musi ukryć prawdę o śmierci Aliny. Zaczęła eliminować każdego, kto mógłby jej zagrozić lub przypominał o dawnym życiu.
Z jej rąk lub z jej rozkazu ginęli kolejni ludzie. Pozbyła się swojego męża Kirkora oraz dawnego ukochanego Grabca. Otruła też Kostryna, który był jej wspólnikiem w spiskach. Wyrzekła się nawet własnej matki, skazując ją na tortury.
W literaturze taki mechanizm nazywamy łańcuchem zbrodni. Oznacza to, że morderca musi popełniać kolejne przestępstwa, aby ukryć to pierwsze.
Boska sprawiedliwość
Bohaterka w końcu osiągnęła swój cel. Została królową i zasiadła na tronie. Musiała jednak osądzić zbrodniarzy, zgodnie z dawnym prawem.
Nieznani oskarżyciele przynieśli przed jej oblicze dowody morderstw. Balladyna, jako sprawiedliwy władca, musiała trzykrotnie wydać wyrok śmierci. Nieświadomie skazała samą siebie.
Chwilę później uderzył w nią piorun. To kara boskaMotyw w literaturze, gdzie to Bóg lub siły natury wymierzają sprawiedliwość zbrodniarzowi. za złamanie najważniejszych praw moralnych. Słowacki pokazuje w ten sposób, że żadna wina nie ujdzie na sucho, a natura zawsze upomni się o sprawiedliwość.